bencede ya duşta , ya tuvalette fikirler canlanıyor (-:

Umarım yapmak istediğim iş, yapabileceğim iş olur ve mutlu mesut hayat devam eder

Bana göre sorun da zaten bu dairelerin kesişiminde bulunabilmek. Peki ama bu nasıl yapılır? Çok çalışarak mı? Fark edilebilir olmaklamı? Yada moda tabiriyle alanında unique olabilmeklemi ilgili? Yoksa ürpertici bir şekilde tamamen şansla veya tanıdıklamı alakalı bir durumdur?

Yapmış olduğum bir sunumda üst düzey bir yönetici şu sözleri dile getirmişti; Siz dünyanın en estetik çalışmasını yaparsınız peynirciler dergisinde çıkar,kimse farketmez, ‘o adam’ uyduruktan birşey karalar çalıştığı firma onu tüm dünyaya gösterir.. Yes, I am doing what I love but when they’ll pay me to do this? (pay eşit değildir money!)

Artık yeteneğin ve gerçekten çabalamanın kesişim kümesinde bize biryer sağlayıp sağlamayacağı konusunda endişelenmeye başladım.

Amerika’da konforlu bir odaya alınıp sadece düşünerek yaratıcı şeyler bulmaları için para ödenen gençler mevcut. Burada ki bir kesişim bile değil, tam anlamıyla ‘Born to do’ ve ‘pay you to do’ nun oluşturduğu birleşim kümesi. Standartlarımızın farkında biri olarak tabii ki bu kadar yüksekten uçmuyorum. Fakat şirketlerin de artık işe alımlarda kriterlerini sıradanlık yerine yaratıcılığa endeksli oluşturmaları gerekmiyor mu ki her iki tarafta mutlu olsun?

Bugün yüksek lisans programlarına bakıyordum. Ama çok kararsızdım. Ya yüksek ünvanını almak için ve genelde herkes o alanda yapıyor diye istemeden ve sıkılarak mühendislik alanında yüksek lisans yada yapmayı çok istediğim başka bir alanda yüksek için başvuruda bulunacaktım. Anladığım o ki insan sevdiği şeyi yapmalıdır.

Yazı için teşekkürler..